Het aftellen is begonnen!
Nog 18 dagen en 'k heb het DRUK!!
Cadeautjes kopen, uitgaan, alles voorbereiden voor mijn laatste dagje school, dankuwel-pannekoeken maken voor de familie, foto's maken a ful!
Kijk er wel naar uit om naar huis te gaan, maar 'k ga het hier wel missen, de mensen vooral.
Hun unieke dialect, de rustige levensstijl, de mooie omgeving,...
Het is zeker geen gemakkelijk jaar geweest, maar zoals ze zeggen:
No es que se gana y se pierde, pero se gana y se aprende!
En 't kan niet juister zijn! Ik heb door dit jaar absoluut niks verloren, alleen maar bijgeleerd, en dat is't belangrijkste.
En natuurlijk ook heel veel 'gewonnen': een tweede plaatsje in de wereld, een nieuwe wereldtaal geleerd, een tweede familie en heel veel vrienden leren kennen.
Ik ben mama en papa eindeloos dankbaar dat ze mij deze kans hebben willen geven, en ik ben Paraguay eindeloos dankbaar voor alles wat het mij geleerd heeft.
Dus met deze neem ik stilaan afscheid van het land dat ik een jaar lang mijn thuis heb mogen noemen, een land dat ik nooit ga vergeten!
Rohayhu Paraguay y rohayhu Villarrica che ciudad!
vrijdag 10 juni 2011
zaterdag 16 april 2011
Februari is gepasseerd en daarmee ook het carnaval (foto's op facebook) dat hier toch wel heel wat indrukwekkender is dan in het thuisland, met alles erop en eraan, van de praalwagens tot de kleurrijk versierde, samba dansende, halfnaakte dames.
Ondertussen is maart ook alweer voorbij en buiten wat wenkbrouwengefrons bij Engels, chemie (meneer Van Even zou een hartaanval gekregen hebben moest hij mijn lerares bezig gehoord hebben) en godsdienst is er niet echt veel interessants gebeurd in maart.
Wel nog eens een bezoekje gebracht aan Ciudad del Este, de tweede grootste zwarte markt ter wereld, een stad die ik absoluut niemand met claustrofobie aanraad.
Leuk om eens bezocht te hebben, al die marktjes, schreeuwende mensen, smalle straatjes, vuile straten en gebouwen, dodelijk verkeer en alle mensen die tegen je opschuren, maar 't is toch niks voor mij.
Nu is het half april en ik amuseer mij wel, ik ga graag naar school (hangt van dag tot dag af eigenlijk), de familie is geweldig, alles tranquilo...
Volgende maand nog eens een tripje naar Caaguazu plannen om de kindjes te gaan bezoeken en Nathan wat gezeldschap te houden.
'k Heb ondertussen ook al mijn vluchtschema gekregen en dat ziet er als volgt uit:
Vertrek in Asuncion om 6.45 (28 juni)
Aankomst in Montevideo om 9.25 (28 juni)
Vertrek in Montevideo om 13.40 (28 juni)
Aankomst in Madrid om 6.30 (29 juni)
Vertrek in Madrid om 9.00 (29 juni)
Aankomst op 29 juni in Zaventem om 11.15
We maken er nog het beste van zolang het kan, en proberen zo goed en zo kwaad als het kan weg te blijven van de dengue die Paraguay op dit moment terroriseert.
Groetjes,
Nienke
Ondertussen is maart ook alweer voorbij en buiten wat wenkbrouwengefrons bij Engels, chemie (meneer Van Even zou een hartaanval gekregen hebben moest hij mijn lerares bezig gehoord hebben) en godsdienst is er niet echt veel interessants gebeurd in maart.
Wel nog eens een bezoekje gebracht aan Ciudad del Este, de tweede grootste zwarte markt ter wereld, een stad die ik absoluut niemand met claustrofobie aanraad.
Leuk om eens bezocht te hebben, al die marktjes, schreeuwende mensen, smalle straatjes, vuile straten en gebouwen, dodelijk verkeer en alle mensen die tegen je opschuren, maar 't is toch niks voor mij.
Nu is het half april en ik amuseer mij wel, ik ga graag naar school (hangt van dag tot dag af eigenlijk), de familie is geweldig, alles tranquilo...
Volgende maand nog eens een tripje naar Caaguazu plannen om de kindjes te gaan bezoeken en Nathan wat gezeldschap te houden.
'k Heb ondertussen ook al mijn vluchtschema gekregen en dat ziet er als volgt uit:
Vertrek in Asuncion om 6.45 (28 juni)
Aankomst in Montevideo om 9.25 (28 juni)
Vertrek in Montevideo om 13.40 (28 juni)
Aankomst in Madrid om 6.30 (29 juni)
Vertrek in Madrid om 9.00 (29 juni)
Aankomst op 29 juni in Zaventem om 11.15
We maken er nog het beste van zolang het kan, en proberen zo goed en zo kwaad als het kan weg te blijven van de dengue die Paraguay op dit moment terroriseert.
Groetjes,
Nienke
zondag 13 februari 2011
Februari: maand van de chaos
Hier zijn we weer.
Met vertraging, maar goed.
Ik ben ondertussen van gastgezin veranderd, bleek dat mijne papá in Caaguazú moeite had zijn handen thuis te houden, dus ikke weg.
Je kan je niet voorstellen hoe blij ik ben eindelijk weg te zijn uit Caaguazú!
Helaas heeft Bella besloten terug naar huis te gaan naar de States (ook zij had heel wat problemen in haar bizarre familie) en vertrekt volgende zondag om 19u in Asunción. Ik hoop dat ik erbij ga kunnen zijn!
Er is een grote kans dat Nathan ook van stad en familie gaat veranderen, omdat Cayo (onze local representative) te lui is om zijn gat op te heffen en die jongen fatsoenlijk werk te zoeken.
We zijn samen aangekomen in Caaguazú, en we gaan ook samen weg en geen één van ons drie die het gaat missen.
Ik woon nu in Villarrica, ongeveer anderhalf uur van Caaguazú en vier uur van Asunción.
't Is kleiner dan Caaguazú maar met meer mensen blijkt, heel rustig, heel mooi.
Kheb nu een zus van 18 (Tere) die binnenkort in Asuncion gaat studeren en vorig jaar een jaar in Turkije is geweest, een zus van 16 (Ceci) waarmee ik waarschijnlijk vanaf volgende week maandag mee naar school ga gaan en die in Augustus een jaar naar Noorwegen vertrekt en een broer van 17 a 18 ,denk ik, die een paar weken geleden naar Ierland is vertrokken (ook voor een jaar).
Ze vallen allemaal heel goed mee, ik ben hier nog maar een weekje dus we hebben allemaal wel heel wat om ons aan aan te passen.
Mamá is notaris en papá is advokaat, ze hebben een redelijk groot huis met zwembad en ik heb m'n eigen kamer met tv en airco.
Khoop dat het gaat lukken met deze familie en ik kijk ernaar uit terug naar school te kunnen gaan in de hoop dat die resterende vier maandjes snel voorbij gaan vliegen.
De kerstcadeautjes die mama de 15de december had opgestuurd zijn intussen verjaardagscadeautjes geworden, want na twee maanden heeft Zuid-Amerika beslist dat ik lang genoeg heb gewacht... Leve de post!
Maandag mag ik dan eindelijk zien wat ons ma en pa mij hebben opgestuurd... twee maanden geleden...
Nu alleen maar hopen dat ze er met hun pollekes vanaf zijn gebleven en dat alles er nog inzit.
Dat moeten ze mij geen tweede keer lappen!
Aja.. en ik heb ondertussen ook al een Paraguayaan aan de haak geslagen, even ter informatie, ben eens benieuwd...
Groetjes uit het chaotische Paraguay
Nienke
Met vertraging, maar goed.
Ik ben ondertussen van gastgezin veranderd, bleek dat mijne papá in Caaguazú moeite had zijn handen thuis te houden, dus ikke weg.
Je kan je niet voorstellen hoe blij ik ben eindelijk weg te zijn uit Caaguazú!
Helaas heeft Bella besloten terug naar huis te gaan naar de States (ook zij had heel wat problemen in haar bizarre familie) en vertrekt volgende zondag om 19u in Asunción. Ik hoop dat ik erbij ga kunnen zijn!
Er is een grote kans dat Nathan ook van stad en familie gaat veranderen, omdat Cayo (onze local representative) te lui is om zijn gat op te heffen en die jongen fatsoenlijk werk te zoeken.
We zijn samen aangekomen in Caaguazú, en we gaan ook samen weg en geen één van ons drie die het gaat missen.
Ik woon nu in Villarrica, ongeveer anderhalf uur van Caaguazú en vier uur van Asunción.
't Is kleiner dan Caaguazú maar met meer mensen blijkt, heel rustig, heel mooi.
Kheb nu een zus van 18 (Tere) die binnenkort in Asuncion gaat studeren en vorig jaar een jaar in Turkije is geweest, een zus van 16 (Ceci) waarmee ik waarschijnlijk vanaf volgende week maandag mee naar school ga gaan en die in Augustus een jaar naar Noorwegen vertrekt en een broer van 17 a 18 ,denk ik, die een paar weken geleden naar Ierland is vertrokken (ook voor een jaar).
Ze vallen allemaal heel goed mee, ik ben hier nog maar een weekje dus we hebben allemaal wel heel wat om ons aan aan te passen.
Mamá is notaris en papá is advokaat, ze hebben een redelijk groot huis met zwembad en ik heb m'n eigen kamer met tv en airco.
Khoop dat het gaat lukken met deze familie en ik kijk ernaar uit terug naar school te kunnen gaan in de hoop dat die resterende vier maandjes snel voorbij gaan vliegen.
De kerstcadeautjes die mama de 15de december had opgestuurd zijn intussen verjaardagscadeautjes geworden, want na twee maanden heeft Zuid-Amerika beslist dat ik lang genoeg heb gewacht... Leve de post!
Maandag mag ik dan eindelijk zien wat ons ma en pa mij hebben opgestuurd... twee maanden geleden...
Nu alleen maar hopen dat ze er met hun pollekes vanaf zijn gebleven en dat alles er nog inzit.
Dat moeten ze mij geen tweede keer lappen!
Aja.. en ik heb ondertussen ook al een Paraguayaan aan de haak geslagen, even ter informatie, ben eens benieuwd...
Groetjes uit het chaotische Paraguay
Nienke
zondag 2 januari 2011
Navidad llegó... y año nuevo también
1 januari was voor mij niet alleen de start van een hopelijk schitterend 2011, maar ook van mijn zesde maand in Paraguay (wat betekent dat we al door de helft zitten).
Nu kan ik eindelijk tegen mezelf zeggen dat ik dit jaar naar huis ga =) want ja, daar kijk ik echt wel naar uit!
Kerst en nieuw waren voor mij niet zo speciaal dit jaar, waarschijnlijk vooral door de afwezigheid van kou en sneeuw... en nog meer door de heimwee die de hele periode met zich mee brengt.
Ik had dan misschien wel geen sneeuw maar regen gelukkig wel =) tot grote ergernis van de Paraguayanen.
Kerstavond zelf was niet zo speciaal, buiten voor het huis zitten net als de rest van Caaguazú en wachten tot middernacht... en heel veel drank natuurlijk...
Ondertussen werden mijn trommelvliezen gemarteld door de vele bommetjes die non-stop afgingen en voor een permanent rookgordijn zorgden.
Om middernacht werd dan het eten geserveerd (de traditionele kalkoen), daarna volgden de kerstwensen en de pakjes.
Kerstdag was vooral bedoeld om de roes uit te slapen blijkbaar want de straten waren de hele dag volledig verlaten, en ´s avonds natuurlijk nog meer drank...
Oudejaarsavond verliep min of meer hetzelfde: opnieuw wachten tot middernacht om te kunnen eten, opnieuw de bommetjes en opnieuw de drank, buiten dat deze keer iedereen iets wit aanheeft met uizondering van mijzelf...
Met nieuwjaar wordt er traditioneel varkenspoot gegeten (heel lekker trouwens), en 12 druiven (elke druif staat voor 1 maand van het nieuwe jaar en voor elke druif mag je één wens doen).
Dan is er natuurlijk ook nog het vuurwerk (de Paraguayanen hebben er geen erg in hun 8-jarige zoontjes het vuurwerk te laten aansteken), de nieuwjaarswensen en enkele traditionele gebruiken zoals met een reiskoffer over straat lopen als je hoopt het nieuwe jaar veel te reizen.
De jongeren gaan daarna meestal fuiven tot de zon opkomt met (alweer) mijzelf uitgezonderd.
Het feit niet thuis te kunnen zijn voor de feestdagen plus het trieste nieuws dat Simbatje een tumor in zijn maagje had en dus de vrijdag in slaap moest worden gedaan, hebben dit voor mij een zeer trieste maand gemaakt en op dit moment vind ik het ook heel moeilijk ergens enthousiast over te doen.
Nu maar hopen dat dit snel weer passeert en dat de resterende maanden dat ook doen!
Groetjes
Nienke
Nu kan ik eindelijk tegen mezelf zeggen dat ik dit jaar naar huis ga =) want ja, daar kijk ik echt wel naar uit!
Kerst en nieuw waren voor mij niet zo speciaal dit jaar, waarschijnlijk vooral door de afwezigheid van kou en sneeuw... en nog meer door de heimwee die de hele periode met zich mee brengt.
Ik had dan misschien wel geen sneeuw maar regen gelukkig wel =) tot grote ergernis van de Paraguayanen.
Kerstavond zelf was niet zo speciaal, buiten voor het huis zitten net als de rest van Caaguazú en wachten tot middernacht... en heel veel drank natuurlijk...
Ondertussen werden mijn trommelvliezen gemarteld door de vele bommetjes die non-stop afgingen en voor een permanent rookgordijn zorgden.
Om middernacht werd dan het eten geserveerd (de traditionele kalkoen), daarna volgden de kerstwensen en de pakjes.
Kerstdag was vooral bedoeld om de roes uit te slapen blijkbaar want de straten waren de hele dag volledig verlaten, en ´s avonds natuurlijk nog meer drank...
Oudejaarsavond verliep min of meer hetzelfde: opnieuw wachten tot middernacht om te kunnen eten, opnieuw de bommetjes en opnieuw de drank, buiten dat deze keer iedereen iets wit aanheeft met uizondering van mijzelf...
Met nieuwjaar wordt er traditioneel varkenspoot gegeten (heel lekker trouwens), en 12 druiven (elke druif staat voor 1 maand van het nieuwe jaar en voor elke druif mag je één wens doen).
Dan is er natuurlijk ook nog het vuurwerk (de Paraguayanen hebben er geen erg in hun 8-jarige zoontjes het vuurwerk te laten aansteken), de nieuwjaarswensen en enkele traditionele gebruiken zoals met een reiskoffer over straat lopen als je hoopt het nieuwe jaar veel te reizen.
De jongeren gaan daarna meestal fuiven tot de zon opkomt met (alweer) mijzelf uitgezonderd.
Het feit niet thuis te kunnen zijn voor de feestdagen plus het trieste nieuws dat Simbatje een tumor in zijn maagje had en dus de vrijdag in slaap moest worden gedaan, hebben dit voor mij een zeer trieste maand gemaakt en op dit moment vind ik het ook heel moeilijk ergens enthousiast over te doen.
Nu maar hopen dat dit snel weer passeert en dat de resterende maanden dat ook doen!
Groetjes
Nienke
donderdag 21 oktober 2010
Hola a todos!
Hace mucho tiempo ya!
Jaja, het gaat vooruit met mijn Spaans, ik krijg van iedereen complimenten =)
Niemand kan geloven dat ik ik geen woord Spaans kon vóór ik naar Paraguay kwam.
Kheb nu nog een klein maandje school plus "examens" waarvan ik er blijkbaar maar heel weinig ga moeten maken. Pero que kaigue mis clases son! (... en daar zat zelfs een woordje Guarani tussen ^^)
Maar het leeftijdsverschil met mijn klasgenootjes begint nu toch wel door te wegen, ze zijn zo´n 2 à 3 jaar jonger...
Als ik een keer fatsoenlijk Spaans kan, wil ik absoluut Guarani leren, echt een mooie taal! Het enige probleem met die taal is dat hij zó ingewikkeld is dat niemand écht Guarani kan spreken, dus spreken ze een mengeling van de twee, maar toch, mooi om te horen =)
Bella en ik zijn nu bezig de kindjes in Francisco Roga toneel te leren spelen... een hele opgave gezien de meeste kinderen niet kunnen lezen, maar ze vinden het leuk dus daar vinden we wel wat op!
Vorige week vrijdag nog een klasuitstapje naar Asunción gedaan, een toneelstuk van Molière gezien en naar een zeer primitief planetarium geweest.
Mijn klasgenootjes (de meisjes dan) zijn blijkbaar gek van de jongens in Asunción... De hele terugweg hingen ze uit de raampjes van de bus en riepen naar elke knappe jongen : "Ay! Que churro que sos!"
Geen idee of dat Paraguay is of gewoon hormonen, maar ja...
Voor de rest... wat mij opvalt aan Paraguay is dat de mannen seksueel gefrustreerd zijn, denk ik zo...
Het verbaast mij dat er nier meer ongelukken gebeuren want elke vent op ne moto blijft mij een halfuur nastaren voor ze terug naar de weg kijken.
Maar daar stoor ik mij niet meer aan.
Ook tv is een ramp, onze weervrouw weet totaal niks over weerkaarten en leest dus gewoon af wat op het schermpje staat... maar het weer is ook helemaal niet belangrijk want ze heeft bijna niks aan...
Op vrijdag avond is er een programma "El Conejo" waarvan ik nu nog altijd de bedoeling niet snap... maar blijkbaar zijn de tien knappe vrouwen met grote borsten in strakke jeans en een topje dat niets aan de verbeelding overlaat, het belangrijkste. Ze staan het hele programma lang te heupwiegen op de muziek terwijl de presentator over vanalles en nog wat praat.
Maar wat ik dan weer wel leuk vind aan de Paraguayaanse tv is dat de vrouwen rondingen hebben en niet vel over been zijn zoals in Europa.
Een aantal vervelende vaststellingen...
De wegen in Paraguay (in Caaguazú in ieder geval) hebben geen rioleringen... wat dus wilt zeggen: als het regent (en als het regent is het serieus) kunt ge zwemmen naar school, dus meestal blijft iedereen ´s morgens dan gewoon in zijn bed liggen.
En ondanks het feit dat er in Paraguay weldegenlijk vuilbakken zijn, gooit iedereen zijn vuil waar er nog geen vuil ligt op straat, zeer teleurstellend.
Wat het weer betreft: het is nu lente en de weersschommelingen zijn goed om een whiplash van te krijgen... vandaag 35º, morgen tropische storm en 15º
Tja, ik weet voor de rest zo niet meer wat vertellen, alles is een beetje een routine geworden dus voor mij persoonlijk gebeurt er niet meer veel nieuws.
Chau!
Besos
Nienke
Hace mucho tiempo ya!
Jaja, het gaat vooruit met mijn Spaans, ik krijg van iedereen complimenten =)
Niemand kan geloven dat ik ik geen woord Spaans kon vóór ik naar Paraguay kwam.
Kheb nu nog een klein maandje school plus "examens" waarvan ik er blijkbaar maar heel weinig ga moeten maken. Pero que kaigue mis clases son! (... en daar zat zelfs een woordje Guarani tussen ^^)
Maar het leeftijdsverschil met mijn klasgenootjes begint nu toch wel door te wegen, ze zijn zo´n 2 à 3 jaar jonger...
Als ik een keer fatsoenlijk Spaans kan, wil ik absoluut Guarani leren, echt een mooie taal! Het enige probleem met die taal is dat hij zó ingewikkeld is dat niemand écht Guarani kan spreken, dus spreken ze een mengeling van de twee, maar toch, mooi om te horen =)
Bella en ik zijn nu bezig de kindjes in Francisco Roga toneel te leren spelen... een hele opgave gezien de meeste kinderen niet kunnen lezen, maar ze vinden het leuk dus daar vinden we wel wat op!
Vorige week vrijdag nog een klasuitstapje naar Asunción gedaan, een toneelstuk van Molière gezien en naar een zeer primitief planetarium geweest.
Mijn klasgenootjes (de meisjes dan) zijn blijkbaar gek van de jongens in Asunción... De hele terugweg hingen ze uit de raampjes van de bus en riepen naar elke knappe jongen : "Ay! Que churro que sos!"
Geen idee of dat Paraguay is of gewoon hormonen, maar ja...
Voor de rest... wat mij opvalt aan Paraguay is dat de mannen seksueel gefrustreerd zijn, denk ik zo...
Het verbaast mij dat er nier meer ongelukken gebeuren want elke vent op ne moto blijft mij een halfuur nastaren voor ze terug naar de weg kijken.
Maar daar stoor ik mij niet meer aan.
Ook tv is een ramp, onze weervrouw weet totaal niks over weerkaarten en leest dus gewoon af wat op het schermpje staat... maar het weer is ook helemaal niet belangrijk want ze heeft bijna niks aan...
Op vrijdag avond is er een programma "El Conejo" waarvan ik nu nog altijd de bedoeling niet snap... maar blijkbaar zijn de tien knappe vrouwen met grote borsten in strakke jeans en een topje dat niets aan de verbeelding overlaat, het belangrijkste. Ze staan het hele programma lang te heupwiegen op de muziek terwijl de presentator over vanalles en nog wat praat.
Maar wat ik dan weer wel leuk vind aan de Paraguayaanse tv is dat de vrouwen rondingen hebben en niet vel over been zijn zoals in Europa.
Een aantal vervelende vaststellingen...
De wegen in Paraguay (in Caaguazú in ieder geval) hebben geen rioleringen... wat dus wilt zeggen: als het regent (en als het regent is het serieus) kunt ge zwemmen naar school, dus meestal blijft iedereen ´s morgens dan gewoon in zijn bed liggen.
En ondanks het feit dat er in Paraguay weldegenlijk vuilbakken zijn, gooit iedereen zijn vuil waar er nog geen vuil ligt op straat, zeer teleurstellend.
Wat het weer betreft: het is nu lente en de weersschommelingen zijn goed om een whiplash van te krijgen... vandaag 35º, morgen tropische storm en 15º
Tja, ik weet voor de rest zo niet meer wat vertellen, alles is een beetje een routine geworden dus voor mij persoonlijk gebeurt er niet meer veel nieuws.
Chau!
Besos
Nienke
vrijdag 1 oktober 2010
Foto´s
Voor iedereen die niet op facebook kan:
http://profile.imageshack.us/user/nienkeczu/
Hoop dat het deze keer wel werkt ^^
Besos
Nienke
http://profile.imageshack.us/user/nienkeczu/
Hoop dat het deze keer wel werkt ^^
Besos
Nienke
vrijdag 20 augustus 2010
Fiesta!
Tis weer een tijdje geleden dat ik nog iets van mij heb laten horen... maar ik leef nog.
Ik heb (voor zover ik weet) geen rare dingen meer gegeten, dus...
Ik begin het een beetje gewoon te worden, de dagelijkse routine.
Ik werk ´s morgens (op de dagen dat ik dan geen les heb: maandag, dinsdag en vrijdag) samen met Bella in Francisco Roga (La casa de los niños) met de straatkindjes.
Niet dat we daar echt veel moeten doen, gewoon zorgen dat de kinderen zich amuseren, en ze hier en daar een woordje Engels leren.
En het geeft mij een Bella een excuus om eens te babbelen.
Bella en Nathan zijn echt wel een enorme steun hier in Paraguay, als het mij even niet meer gaat, denk ik aan hun, aan hoe zij hier samen met mij zijn en dat zij ook hun familie en land missen.
En hoewel ik ze nog maar 3 weken ken... ze zijn nu al friends for life!
Bella en ik zijn gewoon soulmates, eng gewoon hoeveel wij met elkaar gemeen hebben!!
Kheb ook al een mooi compliment op mijn engels gekregen ^^, volgens Bella is mijn engels ´impeccable´... ze zei zelfs dat als ze mij niet kende ze zou denken dat ik Engelse was.
Het is een enorme troost om eens engels te kunnen praten, om je hart te kunnen luchten in een taal die je allebei kent.
Ik denk zelfs dat als ik Bella en Nathan niet zou hebben, ik na een paar maanden naar huis zou gaan.
Maar goed, alles gaat dus goed hier in Paraguay, het begint warmer te worden hoewel het nog altijd putje winter is hier, het was vandaag zelfs 27ºC !!
Maandag de 17de was het dus Día de los niños... en dat wordt hier gevierd!
De kinderen in Francisco Roga kregen allemaal hopen snoep, en ik en Bella hebben ze ook getrakteerd op iets lekkers.
Diezelfde dag was ik met mijn klas naar een andere school getrokken in Caaguazú, in de armere buurt om daar de kinderen ook eens te verwennen.
We hadden allemaal 5000 Gs (een 0.75€) bijgelegd waarmee we een grote taart voor ze kochten, we hebben de ganse dag met ze gespeeld en gedanst... foto´s op facebook.
Gisteren was het feest om een andere reden (jaja, hier hebben ze voor alles een reden om feest te vieren): día del folklore... je kan dus al raden wat dat inhield.
Onze hele school werd omgetoverd in een oud Paraguayaans dorp, overal liepen dieren rond, iedereen droeg de traditionele kleren (ik inclusief!) en er werden typische Paraguayaanse gerechten gemaakt.
Eerst werden de huisjes geëvalueerd (want het ging op punten blijkbaar), daarna een ´processie´ naar de kerk en terug en daarna... dansen...
En ja... ik inclusief.
Ik droeg 4 rokken die dag... met 30ºC... doe mij dat maar eens na, en dan ook nog eens dansen!
Maar het was een geslaagde dag en ik heb me enorm geamuseerd, en het feit dat ik meedeed werd natuurlijk ook enorm geapprecieerd door mijn klasgenootjes en leerkrachten.
Groetjes uit het nu al warme Paraguay!!
Nienke
Ik heb (voor zover ik weet) geen rare dingen meer gegeten, dus...
Ik begin het een beetje gewoon te worden, de dagelijkse routine.
Ik werk ´s morgens (op de dagen dat ik dan geen les heb: maandag, dinsdag en vrijdag) samen met Bella in Francisco Roga (La casa de los niños) met de straatkindjes.
Niet dat we daar echt veel moeten doen, gewoon zorgen dat de kinderen zich amuseren, en ze hier en daar een woordje Engels leren.
En het geeft mij een Bella een excuus om eens te babbelen.
Bella en Nathan zijn echt wel een enorme steun hier in Paraguay, als het mij even niet meer gaat, denk ik aan hun, aan hoe zij hier samen met mij zijn en dat zij ook hun familie en land missen.
En hoewel ik ze nog maar 3 weken ken... ze zijn nu al friends for life!
Bella en ik zijn gewoon soulmates, eng gewoon hoeveel wij met elkaar gemeen hebben!!
Kheb ook al een mooi compliment op mijn engels gekregen ^^, volgens Bella is mijn engels ´impeccable´... ze zei zelfs dat als ze mij niet kende ze zou denken dat ik Engelse was.
Het is een enorme troost om eens engels te kunnen praten, om je hart te kunnen luchten in een taal die je allebei kent.
Ik denk zelfs dat als ik Bella en Nathan niet zou hebben, ik na een paar maanden naar huis zou gaan.
Maar goed, alles gaat dus goed hier in Paraguay, het begint warmer te worden hoewel het nog altijd putje winter is hier, het was vandaag zelfs 27ºC !!
Maandag de 17de was het dus Día de los niños... en dat wordt hier gevierd!
De kinderen in Francisco Roga kregen allemaal hopen snoep, en ik en Bella hebben ze ook getrakteerd op iets lekkers.
Diezelfde dag was ik met mijn klas naar een andere school getrokken in Caaguazú, in de armere buurt om daar de kinderen ook eens te verwennen.
We hadden allemaal 5000 Gs (een 0.75€) bijgelegd waarmee we een grote taart voor ze kochten, we hebben de ganse dag met ze gespeeld en gedanst... foto´s op facebook.
Gisteren was het feest om een andere reden (jaja, hier hebben ze voor alles een reden om feest te vieren): día del folklore... je kan dus al raden wat dat inhield.
Onze hele school werd omgetoverd in een oud Paraguayaans dorp, overal liepen dieren rond, iedereen droeg de traditionele kleren (ik inclusief!) en er werden typische Paraguayaanse gerechten gemaakt.
Eerst werden de huisjes geëvalueerd (want het ging op punten blijkbaar), daarna een ´processie´ naar de kerk en terug en daarna... dansen...
En ja... ik inclusief.
Ik droeg 4 rokken die dag... met 30ºC... doe mij dat maar eens na, en dan ook nog eens dansen!
Maar het was een geslaagde dag en ik heb me enorm geamuseerd, en het feit dat ik meedeed werd natuurlijk ook enorm geapprecieerd door mijn klasgenootjes en leerkrachten.
Groetjes uit het nu al warme Paraguay!!
Nienke
Abonneren op:
Posts (Atom)
