Het aftellen is begonnen!
Nog 18 dagen en 'k heb het DRUK!!
Cadeautjes kopen, uitgaan, alles voorbereiden voor mijn laatste dagje school, dankuwel-pannekoeken maken voor de familie, foto's maken a ful!
Kijk er wel naar uit om naar huis te gaan, maar 'k ga het hier wel missen, de mensen vooral.
Hun unieke dialect, de rustige levensstijl, de mooie omgeving,...
Het is zeker geen gemakkelijk jaar geweest, maar zoals ze zeggen:
No es que se gana y se pierde, pero se gana y se aprende!
En 't kan niet juister zijn! Ik heb door dit jaar absoluut niks verloren, alleen maar bijgeleerd, en dat is't belangrijkste.
En natuurlijk ook heel veel 'gewonnen': een tweede plaatsje in de wereld, een nieuwe wereldtaal geleerd, een tweede familie en heel veel vrienden leren kennen.
Ik ben mama en papa eindeloos dankbaar dat ze mij deze kans hebben willen geven, en ik ben Paraguay eindeloos dankbaar voor alles wat het mij geleerd heeft.
Dus met deze neem ik stilaan afscheid van het land dat ik een jaar lang mijn thuis heb mogen noemen, een land dat ik nooit ga vergeten!
Rohayhu Paraguay y rohayhu Villarrica che ciudad!
vrijdag 10 juni 2011
zaterdag 16 april 2011
Februari is gepasseerd en daarmee ook het carnaval (foto's op facebook) dat hier toch wel heel wat indrukwekkender is dan in het thuisland, met alles erop en eraan, van de praalwagens tot de kleurrijk versierde, samba dansende, halfnaakte dames.
Ondertussen is maart ook alweer voorbij en buiten wat wenkbrouwengefrons bij Engels, chemie (meneer Van Even zou een hartaanval gekregen hebben moest hij mijn lerares bezig gehoord hebben) en godsdienst is er niet echt veel interessants gebeurd in maart.
Wel nog eens een bezoekje gebracht aan Ciudad del Este, de tweede grootste zwarte markt ter wereld, een stad die ik absoluut niemand met claustrofobie aanraad.
Leuk om eens bezocht te hebben, al die marktjes, schreeuwende mensen, smalle straatjes, vuile straten en gebouwen, dodelijk verkeer en alle mensen die tegen je opschuren, maar 't is toch niks voor mij.
Nu is het half april en ik amuseer mij wel, ik ga graag naar school (hangt van dag tot dag af eigenlijk), de familie is geweldig, alles tranquilo...
Volgende maand nog eens een tripje naar Caaguazu plannen om de kindjes te gaan bezoeken en Nathan wat gezeldschap te houden.
'k Heb ondertussen ook al mijn vluchtschema gekregen en dat ziet er als volgt uit:
Vertrek in Asuncion om 6.45 (28 juni)
Aankomst in Montevideo om 9.25 (28 juni)
Vertrek in Montevideo om 13.40 (28 juni)
Aankomst in Madrid om 6.30 (29 juni)
Vertrek in Madrid om 9.00 (29 juni)
Aankomst op 29 juni in Zaventem om 11.15
We maken er nog het beste van zolang het kan, en proberen zo goed en zo kwaad als het kan weg te blijven van de dengue die Paraguay op dit moment terroriseert.
Groetjes,
Nienke
Ondertussen is maart ook alweer voorbij en buiten wat wenkbrouwengefrons bij Engels, chemie (meneer Van Even zou een hartaanval gekregen hebben moest hij mijn lerares bezig gehoord hebben) en godsdienst is er niet echt veel interessants gebeurd in maart.
Wel nog eens een bezoekje gebracht aan Ciudad del Este, de tweede grootste zwarte markt ter wereld, een stad die ik absoluut niemand met claustrofobie aanraad.
Leuk om eens bezocht te hebben, al die marktjes, schreeuwende mensen, smalle straatjes, vuile straten en gebouwen, dodelijk verkeer en alle mensen die tegen je opschuren, maar 't is toch niks voor mij.
Nu is het half april en ik amuseer mij wel, ik ga graag naar school (hangt van dag tot dag af eigenlijk), de familie is geweldig, alles tranquilo...
Volgende maand nog eens een tripje naar Caaguazu plannen om de kindjes te gaan bezoeken en Nathan wat gezeldschap te houden.
'k Heb ondertussen ook al mijn vluchtschema gekregen en dat ziet er als volgt uit:
Vertrek in Asuncion om 6.45 (28 juni)
Aankomst in Montevideo om 9.25 (28 juni)
Vertrek in Montevideo om 13.40 (28 juni)
Aankomst in Madrid om 6.30 (29 juni)
Vertrek in Madrid om 9.00 (29 juni)
Aankomst op 29 juni in Zaventem om 11.15
We maken er nog het beste van zolang het kan, en proberen zo goed en zo kwaad als het kan weg te blijven van de dengue die Paraguay op dit moment terroriseert.
Groetjes,
Nienke
zondag 13 februari 2011
Februari: maand van de chaos
Hier zijn we weer.
Met vertraging, maar goed.
Ik ben ondertussen van gastgezin veranderd, bleek dat mijne papá in Caaguazú moeite had zijn handen thuis te houden, dus ikke weg.
Je kan je niet voorstellen hoe blij ik ben eindelijk weg te zijn uit Caaguazú!
Helaas heeft Bella besloten terug naar huis te gaan naar de States (ook zij had heel wat problemen in haar bizarre familie) en vertrekt volgende zondag om 19u in Asunción. Ik hoop dat ik erbij ga kunnen zijn!
Er is een grote kans dat Nathan ook van stad en familie gaat veranderen, omdat Cayo (onze local representative) te lui is om zijn gat op te heffen en die jongen fatsoenlijk werk te zoeken.
We zijn samen aangekomen in Caaguazú, en we gaan ook samen weg en geen één van ons drie die het gaat missen.
Ik woon nu in Villarrica, ongeveer anderhalf uur van Caaguazú en vier uur van Asunción.
't Is kleiner dan Caaguazú maar met meer mensen blijkt, heel rustig, heel mooi.
Kheb nu een zus van 18 (Tere) die binnenkort in Asuncion gaat studeren en vorig jaar een jaar in Turkije is geweest, een zus van 16 (Ceci) waarmee ik waarschijnlijk vanaf volgende week maandag mee naar school ga gaan en die in Augustus een jaar naar Noorwegen vertrekt en een broer van 17 a 18 ,denk ik, die een paar weken geleden naar Ierland is vertrokken (ook voor een jaar).
Ze vallen allemaal heel goed mee, ik ben hier nog maar een weekje dus we hebben allemaal wel heel wat om ons aan aan te passen.
Mamá is notaris en papá is advokaat, ze hebben een redelijk groot huis met zwembad en ik heb m'n eigen kamer met tv en airco.
Khoop dat het gaat lukken met deze familie en ik kijk ernaar uit terug naar school te kunnen gaan in de hoop dat die resterende vier maandjes snel voorbij gaan vliegen.
De kerstcadeautjes die mama de 15de december had opgestuurd zijn intussen verjaardagscadeautjes geworden, want na twee maanden heeft Zuid-Amerika beslist dat ik lang genoeg heb gewacht... Leve de post!
Maandag mag ik dan eindelijk zien wat ons ma en pa mij hebben opgestuurd... twee maanden geleden...
Nu alleen maar hopen dat ze er met hun pollekes vanaf zijn gebleven en dat alles er nog inzit.
Dat moeten ze mij geen tweede keer lappen!
Aja.. en ik heb ondertussen ook al een Paraguayaan aan de haak geslagen, even ter informatie, ben eens benieuwd...
Groetjes uit het chaotische Paraguay
Nienke
Met vertraging, maar goed.
Ik ben ondertussen van gastgezin veranderd, bleek dat mijne papá in Caaguazú moeite had zijn handen thuis te houden, dus ikke weg.
Je kan je niet voorstellen hoe blij ik ben eindelijk weg te zijn uit Caaguazú!
Helaas heeft Bella besloten terug naar huis te gaan naar de States (ook zij had heel wat problemen in haar bizarre familie) en vertrekt volgende zondag om 19u in Asunción. Ik hoop dat ik erbij ga kunnen zijn!
Er is een grote kans dat Nathan ook van stad en familie gaat veranderen, omdat Cayo (onze local representative) te lui is om zijn gat op te heffen en die jongen fatsoenlijk werk te zoeken.
We zijn samen aangekomen in Caaguazú, en we gaan ook samen weg en geen één van ons drie die het gaat missen.
Ik woon nu in Villarrica, ongeveer anderhalf uur van Caaguazú en vier uur van Asunción.
't Is kleiner dan Caaguazú maar met meer mensen blijkt, heel rustig, heel mooi.
Kheb nu een zus van 18 (Tere) die binnenkort in Asuncion gaat studeren en vorig jaar een jaar in Turkije is geweest, een zus van 16 (Ceci) waarmee ik waarschijnlijk vanaf volgende week maandag mee naar school ga gaan en die in Augustus een jaar naar Noorwegen vertrekt en een broer van 17 a 18 ,denk ik, die een paar weken geleden naar Ierland is vertrokken (ook voor een jaar).
Ze vallen allemaal heel goed mee, ik ben hier nog maar een weekje dus we hebben allemaal wel heel wat om ons aan aan te passen.
Mamá is notaris en papá is advokaat, ze hebben een redelijk groot huis met zwembad en ik heb m'n eigen kamer met tv en airco.
Khoop dat het gaat lukken met deze familie en ik kijk ernaar uit terug naar school te kunnen gaan in de hoop dat die resterende vier maandjes snel voorbij gaan vliegen.
De kerstcadeautjes die mama de 15de december had opgestuurd zijn intussen verjaardagscadeautjes geworden, want na twee maanden heeft Zuid-Amerika beslist dat ik lang genoeg heb gewacht... Leve de post!
Maandag mag ik dan eindelijk zien wat ons ma en pa mij hebben opgestuurd... twee maanden geleden...
Nu alleen maar hopen dat ze er met hun pollekes vanaf zijn gebleven en dat alles er nog inzit.
Dat moeten ze mij geen tweede keer lappen!
Aja.. en ik heb ondertussen ook al een Paraguayaan aan de haak geslagen, even ter informatie, ben eens benieuwd...
Groetjes uit het chaotische Paraguay
Nienke
zondag 2 januari 2011
Navidad llegó... y año nuevo también
1 januari was voor mij niet alleen de start van een hopelijk schitterend 2011, maar ook van mijn zesde maand in Paraguay (wat betekent dat we al door de helft zitten).
Nu kan ik eindelijk tegen mezelf zeggen dat ik dit jaar naar huis ga =) want ja, daar kijk ik echt wel naar uit!
Kerst en nieuw waren voor mij niet zo speciaal dit jaar, waarschijnlijk vooral door de afwezigheid van kou en sneeuw... en nog meer door de heimwee die de hele periode met zich mee brengt.
Ik had dan misschien wel geen sneeuw maar regen gelukkig wel =) tot grote ergernis van de Paraguayanen.
Kerstavond zelf was niet zo speciaal, buiten voor het huis zitten net als de rest van Caaguazú en wachten tot middernacht... en heel veel drank natuurlijk...
Ondertussen werden mijn trommelvliezen gemarteld door de vele bommetjes die non-stop afgingen en voor een permanent rookgordijn zorgden.
Om middernacht werd dan het eten geserveerd (de traditionele kalkoen), daarna volgden de kerstwensen en de pakjes.
Kerstdag was vooral bedoeld om de roes uit te slapen blijkbaar want de straten waren de hele dag volledig verlaten, en ´s avonds natuurlijk nog meer drank...
Oudejaarsavond verliep min of meer hetzelfde: opnieuw wachten tot middernacht om te kunnen eten, opnieuw de bommetjes en opnieuw de drank, buiten dat deze keer iedereen iets wit aanheeft met uizondering van mijzelf...
Met nieuwjaar wordt er traditioneel varkenspoot gegeten (heel lekker trouwens), en 12 druiven (elke druif staat voor 1 maand van het nieuwe jaar en voor elke druif mag je één wens doen).
Dan is er natuurlijk ook nog het vuurwerk (de Paraguayanen hebben er geen erg in hun 8-jarige zoontjes het vuurwerk te laten aansteken), de nieuwjaarswensen en enkele traditionele gebruiken zoals met een reiskoffer over straat lopen als je hoopt het nieuwe jaar veel te reizen.
De jongeren gaan daarna meestal fuiven tot de zon opkomt met (alweer) mijzelf uitgezonderd.
Het feit niet thuis te kunnen zijn voor de feestdagen plus het trieste nieuws dat Simbatje een tumor in zijn maagje had en dus de vrijdag in slaap moest worden gedaan, hebben dit voor mij een zeer trieste maand gemaakt en op dit moment vind ik het ook heel moeilijk ergens enthousiast over te doen.
Nu maar hopen dat dit snel weer passeert en dat de resterende maanden dat ook doen!
Groetjes
Nienke
Nu kan ik eindelijk tegen mezelf zeggen dat ik dit jaar naar huis ga =) want ja, daar kijk ik echt wel naar uit!
Kerst en nieuw waren voor mij niet zo speciaal dit jaar, waarschijnlijk vooral door de afwezigheid van kou en sneeuw... en nog meer door de heimwee die de hele periode met zich mee brengt.
Ik had dan misschien wel geen sneeuw maar regen gelukkig wel =) tot grote ergernis van de Paraguayanen.
Kerstavond zelf was niet zo speciaal, buiten voor het huis zitten net als de rest van Caaguazú en wachten tot middernacht... en heel veel drank natuurlijk...
Ondertussen werden mijn trommelvliezen gemarteld door de vele bommetjes die non-stop afgingen en voor een permanent rookgordijn zorgden.
Om middernacht werd dan het eten geserveerd (de traditionele kalkoen), daarna volgden de kerstwensen en de pakjes.
Kerstdag was vooral bedoeld om de roes uit te slapen blijkbaar want de straten waren de hele dag volledig verlaten, en ´s avonds natuurlijk nog meer drank...
Oudejaarsavond verliep min of meer hetzelfde: opnieuw wachten tot middernacht om te kunnen eten, opnieuw de bommetjes en opnieuw de drank, buiten dat deze keer iedereen iets wit aanheeft met uizondering van mijzelf...
Met nieuwjaar wordt er traditioneel varkenspoot gegeten (heel lekker trouwens), en 12 druiven (elke druif staat voor 1 maand van het nieuwe jaar en voor elke druif mag je één wens doen).
Dan is er natuurlijk ook nog het vuurwerk (de Paraguayanen hebben er geen erg in hun 8-jarige zoontjes het vuurwerk te laten aansteken), de nieuwjaarswensen en enkele traditionele gebruiken zoals met een reiskoffer over straat lopen als je hoopt het nieuwe jaar veel te reizen.
De jongeren gaan daarna meestal fuiven tot de zon opkomt met (alweer) mijzelf uitgezonderd.
Het feit niet thuis te kunnen zijn voor de feestdagen plus het trieste nieuws dat Simbatje een tumor in zijn maagje had en dus de vrijdag in slaap moest worden gedaan, hebben dit voor mij een zeer trieste maand gemaakt en op dit moment vind ik het ook heel moeilijk ergens enthousiast over te doen.
Nu maar hopen dat dit snel weer passeert en dat de resterende maanden dat ook doen!
Groetjes
Nienke
Abonneren op:
Posts (Atom)
